Funkcja ich polegała na łączeniu bielizny z ubraniem wierzchnim i służyły do wykańczania w miejscach, które były widoczne. Oprócz tego były przyszywane do rękawów koszul. Młoda kobieta obowiązkowo musiał nosić „kształcik”, był to gorset bez rękawów, z pod tego gorsetu wystawały rękawy koszuli. Takie ubranie było uważane za typowo polskie odzienie i tak był odbierane za granicami naszego kraju. Dopełnieniem takiego gorsetu była koszula, przyozdabiania złotymi haftami i koronkami, taka koszula nazywana była, „giezłko”. Czasami do jej produkcji używano nawet jedwabiu co świadczyło już o bardzo dużym zbytku.

Ten strój kwalifikować możemy jako strój zakładany od święta, nastawiony na zrobienie wrażenia, ale i tak nie miał szans konkurować futrami czy klejnotami, to one były prawdziwym oznacznikiem bogactwa zewnętrznego. Pomimo przepychu na zewnątrz pod ubraniem nie było bielizny o czym niech świadczy fakt podany tutaj cytat.

Tak oto Pani de Motteville, która zobaczyła i zachwyciła niepolskim ubiorem powiedziała: „nic piękniejszego na świecie widzieć nie było można” a po chwili dodała że pod tym bogatym strojem bielizny nie widać. Więc jasno z tego wynika że ówczesne kanony mody były nastawione tylko na to co było widoczne na pierwszy rzut oka. O bieliznę dbało sięgało albo wręcz wcale, ale w ówczesnych czasach dbanie o bielizną nie było problemem tylko w Polsce, można było się z tym spotkać nawet we Francji. Wyprawka ślubna żony cesarza miała zaledwie 12 koszul. Tak pokrótce przedstawia się historia.