Funkcja ich polegała na łączeniu bielizny z ubraniem wierzchnim i służyły do wykańczania w miejscach, które były widoczne. Oprócz tego były przyszywane do rękawów koszul. Młoda kobieta obowiązkowo musiał nosić „kształcik”, był to gorset bez rękawów, z pod tego gorsetu wystawały rękawy koszuli. Takie ubranie było uważane za typowo polskie odzienie i tak był odbierane za granicami naszego kraju. Dopełnieniem takiego gorsetu była koszula, przyozdabiania złotymi haftami i koronkami, taka koszula nazywana była, „giezłko”. Czasami do jej produkcji używano nawet jedwabiu co świadczyło już o bardzo dużym zbytku.

Ten strój kwalifikować możemy jako strój zakładany od święta, nastawiony na zrobienie wrażenia, ale i tak nie miał szans konkurować futrami czy klejnotami, to one były prawdziwym oznacznikiem bogactwa zewnętrznego. Pomimo przepychu na zewnątrz pod ubraniem nie było bielizny o czym niech świadczy fakt podany tutaj cytat.

Tak oto Pani de Motteville, która zobaczyła i zachwyciła niepolskim ubiorem powiedziała: „nic piękniejszego na świecie widzieć nie było można” a po chwili dodała że pod tym bogatym strojem bielizny nie widać. Więc jasno z tego wynika że ówczesne kanony mody były nastawione tylko na to co było widoczne na pierwszy rzut oka. O bieliznę dbało sięgało albo wręcz wcale, ale w ówczesnych czasach dbanie o bielizną nie było problemem tylko w Polsce, można było się z tym spotkać nawet we Francji. Wyprawka ślubna żony cesarza miała zaledwie 12 koszul. Tak pokrótce przedstawia się historia.

Była to bielizna, w której kobiety, mogły przynajmniej swobodnie oddychać. Europa jednak w stosunku do Stanów Zjednoczonych znowu okazała się spóźniona , bo na pierwsze gorsety bez usztywnień fiszbinami i z osobnymi miseczkami podtrzymującymi piersi musieliśmy czekać kilka lat dłużej, autorką pierwszego takiego cuda była paryska gorseciarka. Nazywała się Herminie Cadolle i wprowadziła to w roku 1889. W ostatniej dekadzie XIX wieku cesarz austriacki wydał patent dla przemysłowca na „podtrzymującą piersi bieliznę”, kilka lat potem w Dreźnie została opatentowana kolejna lepsza wersja biustonosza. Tym razem autorem tego projektu była kobieta, panna Christine Hardt. Nazwane to zostało „damskim strojem podtrzymującym piersi”, Jak to kobieta, jej projekt był estetyczniejszy, bardzie funkcjonalny, bardziej higieniczny.

Podstawowa zmiana to taka że ramiączka nie były przyszyte na stałe ale mocowane były guzikami co ułatwiało ich odpinanie żeby bezproblemowo wyprać biustonosz.

Około 30 lat potem biustonosze stają się w końcu miękki i wygodne w użyciu, całkowicie rezygnuje się z drucianych usztywnień. Według anegdoty zawdzięczamy ten prosty wynalazek niemieckiemu fabrykantowi, który podczas podróży poślubnej był tak sfrustrowany pokonywaniem kolejnych zabezpieczeń biustonosza że postanowił ułatwić życie innym mężczyzną żeby nie musieli pokonywać szeregu zabezpieczeń Jak niezliczone haftki i pętelki. Był to rok 1912. W tym samym okresie w Stanach Zjednoczonych powstał bardzo prosty i wygodny stanik, były to dwie chusteczki związane ze sobą tasiemkami. Wynalazek ten został opatentowany w roku 1914. Tak po krótce przebiegał rozwój biustonosza.